Wolny czas spędzało się przeważnie na ośrodku obozowym - aktywnie lub mniej aktywnie. Do dyspozycji młodzieży było boisko do siatki, boisko do piłki nożnej, stół bilardowy, huśtawki, domek, dwie jabłonki, kilka ławek, całe pole za ośrodkiem no i kuchnia, jak ktoś chciał pomóc w obieraniu kartofli. Tak, że każdy mógł znaleźć coś do roboty, a jak nie, to były jeszcze pokoje, w pokojach łóżka, gdzie można było się zdrzemnąć. 

Przeważnie grało się w siatkę, nogę (zapaleńców nawet nie powstrzymał ulewny deszcz) lub chodziło na spacery nad rzekę Białą i do sklepu na wioskę.

W galerii także znajdziecie zdjęcia z ewangelizacji w parku w Tarnowie. Park był dobrym miejscem, ponieważ był to niedzielny słoneczny dzień, więc setki ludzi mogło usłyszeć ewangelię, spacerując po parku lub siedząc na ławkach.

Jak zwykle wycieczka w góry była udana. Kilka godzin drogi autokarem wcale nikomu na złe nie wyszło, nawet ci z chorobą lokomocyjną nie mieli na co narzekać, woreczków było pod dostatkiem, a widoki - niepowtarzalne. Pięknie Bóg stworzył ten świat. 

Co prawda mieliśmy lekkie opóźnienie, bo część grupy szła wolniej, tak że Łukasz już nawet groził, że część będzie musiała zostać, ale ogólnie wycieczka odbyła się bez zakłóceń. 

Galeria zdjęć z wycieczki do Wysowej. Po drodze do Wysowej zahaczyliśmy o Skansen, gdzie można było zobaczyć jak żyli Polacy w dawnych czasach, jak wyglądały ich domy, meble, ubrania i przedmioty codziennego użytku. 

Następnie pojechaliśmy do Wysowej, gdzie mieliśmy trochę czasu wolnego, więc można było sobie coś zjeść i pospacerować po uzdrowisku w Wysowej, a także skosztować wody z pijalni. 

Po przerwie odbyła się ewangelizacja w pijalni i przy fontannie przed pijalnią. Po ewangelizacji zostaliśmy zaproszeni na kolację, przez miejscowy zbór, przyjęto nas niesamowicie gościnnie, przygotowano mnóstwo jedzenia, tak że wszyscy byli zadowoleni. Po posiłku odbyło sie nabożeństwo i trzeba było wracać. Podróż odbyła się bez zakłóceń, oprócz tego, że autokar padł tuż przed celem i trzeba było wzywać drugi. 

Nagrania z tego dnia, z autokaru możesz obejrzeć tutaj.

Pewnego pięknego, słonecznego dnia, wodzu dał nam zadanie do wykonania. Zadaniem było przygotować grupową usługę na temat jaki on nam dał, każda grupa dostała inny werset z Listu do Efezjan, ostatniego rozdziału, i miała na ten temat przygotować krótką usługę, pieśń i świadectwo. 

Po usługach te same grupy wyszły na wioskę głosić ewangelię. Było to w większości tylko wrzucanie ulotek do skrzynek, ponieważ wioska była wyludniona o tej porze dnia, aczkolwiek można było też pogadać z kilkoma ludźmi. Ludzie reagowali różnie, jedni przeklinali, drudzy słuchali uważnie, jeszcze inni machnęli ręka i powiedzieli, że nas znają...

No i przyszła ostatnia noc, wszyscy oczywiście chcieli ją jeszcze spędzić wspólnie z przyjaciółmi, wykorzystać ten czas do końca, i mimo, że chciało się spać, każdy udawał twardziela... No a jak to przeważnie jest, niektórym ze zmęczenia puszczają nerwy, zaczynają robić dziwne rzeczy, niektórym się język rozwiązuje i wynurzają swoje dusze przed resztą. Niektórzy siedzą całą noc w kuchni i piją kawę, żeby nie zasnąć, a później to się im w głowie kręci. Ale każdy chce ten czas jakoś wykorzystać, wiedząc, że są to już ostatnie chwile.  

Nikomu jakoś nie chciało się ze Świebodzina odjeżdżać, Nie ze względu na miejsce, ale ze względu na ludzi, z którymi tam się spotkało i ze względu na wspaniałe chwile spędzone w obecności Bożej, braci i sióstr, w wspólnych modlitwach, rozważaniu słowa i poznawania naszego Pana Jezusa.

Już na koniec, kiedy część już pojechała, część się szykowała do odjazdu, trudno jeszcze było się rozstać. Cichy i niepozorny z pozoru Hubert złapał nawet za gitarkę, aby tylko jeszcze jeszcze chwilę zatrzymać obozowiczów. Niestety, jechać trzeba było. Po wspólnym uwielbieniu Boga w śpiewie i modlitwie, część wsiadła w auta, część w pociągi i każdy pojechał w swoją stronę...